«Ψάχνοντας τους λόγους που στενοχωρήθηκα για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ενώ δεν ακούω Μαζωνάκη»

4 Μαρτίου 1972  - 9 Σεπτεμβρίου 2026

Ξεκινάω από το τέλος και το συμπέρασμα που έβγαλα και λέω ότι, απλώς, ταυτίστηκα με τον Γιώργο Μαζωνάκη, τόσο απλά, γι΄ αυτό στενοχωρήθηκα. Με τι; Μα με τον πόνο του, με το κενό μέσα του, με τη μοναξιά του ανάμεσα στο πλήθος, με την ελπίδα του, με την εναπόθεσή του στο θείο μπας και εκεί μπορέσει και γαληνέψει.

Να πω επίσης ότι, δεν με αφορά καθόλου ο Μαζωνάκης ως είδωλο και εξαντρίκ, με τα δύο μαύρα νύχια, τις σατέν ρόμπες, τα πορτοκαλί μαλλιά, και τις λοιπές αντικομφορμιστικές συμπεριφορές της πίστας. Εκείνο που με αφορά είναι ο Μαζωνάκης ως ψυχή που πόναγε μέσα σε όλο αυτό το σκατό της νύχτας και της ημέρας που ζούσε.

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη. Εντός του πρωτίστως υπάρχει η πνευματική του υπόσταση. Όταν αυτή παραγκωνίζεται, εξοστρακίζεται, δεν υπολογίζεται, τότε η Μαντόνα θα πάει στα Μετέωρα να βρει λίγη από τη γαλήνη που ψάχνει, ο Μαζωνάκης θα πάει στο Άγιο Όρος για τους ίδιους ακριβώς λόγους, η Σάρον Στόουν θα ασπαστεί τον Βουδισμό, ο Τομ Χανκς την Ορθοδοξία κτλ.

Όπως ο Μαζωνάκης, η Μαντόνα, ο Μικ Τζάγκερ, ο Στράτος Διονυσίου, η Ελένη Βιτάλη (τυχαία τα ονόματα) και πόσοι άλλοι στο δύσκολο και σκληρό επάγγελμα της νύχτας αναζητούν μια στάλα, βρε αδελφέ, να ξαποστάσει η ψυχούλα τους, έτσι κάνουμε κι εμείς οι άλλοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό με το σκληρό ζόρι της καθημερινότητας. Χρέη, τράπεζες απλήρωτες, διαφθορά στο δημόσιο, κοροϊδία από τις κυβερνήσεις, ειδήσεις που μιλάνε συνέχεια για βιαστές μικρών παιδιών και κακοποιήσεις γυναικών, τσακωμοί στο σπίτι, γκρίνια, άγχος για το αύριο, ταχυκαρδίες, φάρμακα. Πολλά φάρμακα.

Και λες, βρε παιδί μου δεν υπάρχει κάτι να με κάνει να πάρω μια ανάσα; Να πάω μια εκδρομή, μια βόλτα, να ξεσκάσω, να περάσω μια γ@μημένη μέρα με ηρεμία και χαρά;

Και εδώ έρχομαι και ταυτίζομαι με τον Μαζωνάκη και τον κάθε Μαζωνάκη που παίρνει ένα ταξί και πάει σε κάποιο κολωνακιώτικο ιατρείο απατεώνων, (μόνο που ο Μαζωνάκης δεν ήξερε ότι πάει σε απατεώνες) μπας και νοιώσει λίγο καλύτερα η ψυχούλα του. Και όχι μόνο δεν νοιώθει λίγο καλύτερα η ψυχούλα του αλλά η πόρνη η πολιτεία τον έχει και παντελώς απροστάτευτο απέναντι στους απατεώνες. «Γιαγιά, ρίξε κάτω από το μπαλκόνι τα χρυσαφικά σου γιατί έχει βλάβη η ΔΕΗ και θα καούνε! Θα τα χάσεις!» Και η γιαγιά (που σημειωτέον, έχει δικαίωμα ψήφου, και ψηφίζει και μας παίρνει στον λαιμό της), μαζεύει τη βέρα της και τη βέρα του πεθαμένου άντρα της, τις τυλίγει σε μια χαρτοπετσέτα και τις πετάει κάτω από το μπαλκόνι ακριβώς στα χέρια των απατεώνων.

Στα χέρια, λοιπόν, κάποιων απατεώνων πέθανε ο Μαζωνάκης. Γι’ αυτό έκλαψα. Εγώ που ακούω ροκ και από τα τραγούδια του Μαζωνάκη ζήτημα είναι να ξέρω μόνο ένα, έκλαψα. Πόνεσε η ψυχή μου που έφυγε με τον τρόπο που έφυγε ένα νέος άνθρωπος που δεν ήθελε πολλά, κάποιος να του δώσει αυτό που του απεγνωσμένα ζητούσε: λίγη γαλήνη. Πολλά ήθελε; Πολλά θέλουμε όλοι εμείς; Που, από ότι διαβάζω:

«Οι αναλύσεις των αστικών λυμάτων της Αττικής τα οποία καταλήγουν στο Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων στην Ψυττάλεια διενεργούνται από το Εργαστήριο Αναλυτικής Χημείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και αποτελούν έναν από τους πιο έγκυρους ‘καθρέφτες’ της δημόσιας υγείας και των συνηθειών των κατοίκων της πρωτεύουσας.

Τα κυριότερα ευρήματα αυτών των αναλύσεων επικεντρώνονται στις εξής μεγάλες κατηγορίες:

1. Παράνομες Εξαρτησιογόνες Ουσίες (Ναρκωτικά), όπως Κοκαΐνη, Κάνναβη & MDMA (Έκσταση), Κεταμίνη.

2. Ψυχοφάρμακα και Νευροληπτικά, Αντικαταθλιπτικά και Αγχολυτικά».

Δια ταύτα:

γι’ αυτό πόνεσα με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Κατάλαβα πολύ καλά το ζόρι του και το ψάξιμο που έκανε σε εκκλησίες και απατεώνες του Κολωνακίου προκειμένου να βρει μια ήσυχη γωνιά να σταθεί, να πάρει μια ανάσα ευτυχίας.

«Που λείπεις, μου ’πεσε βαρύ…» Έτσι είναι Γιώργο Μαζωνάκη. Καλό δρόμο να έχεις και από καρδιάς εύχομαι να είναι πολύ ήσυχα και πολύ γαλήνια εκεί που σε έστειλαν οι κομπογιαννίτες της Καρνεάδου.